چشمهايت را در چشمهايم خيره کردی و آهسته گفتی

دوستت دارم

در آن هنگام که در دلم فرياد می زدم من هم

دوستت دارم بيشتر از آن چه که

فکرش را می کنی

اشکهايم بی اختيار روانه گونه هايم شدند

سرم را آهسته بر روی شانه هايت گذاشتی

موهايم را نوازش کردی

لبانت را بر لبانم نزديک کردی

و بوسه گرمی از لبانم چيدی ، دستهای سردم را در

دستهای گرم و لطيفت فشار دادی

گفتم... می دانی

می خواهم تا خود سپيده صبح در آغوشت باشم

و برای هميشه در کنار هم باشيم.... عطر نفسهايت

را نزديک نفسهايم احساس کنم

ستاره ها در آسمان چشمک زنان جشن با شکوهی را

آغاز کردند... همه جا تاريک بود

قطرات باران يکی يکی و خيلی آهسته صورتمان را

نوازش می داد

پرنده خوش آوازی بر شاخه درخت نشست

تــو به آسمان نگاهی کردی و من همان طور که در

چشمهايت خيره شده بودم

لبخند زنان فرياد زدم

نــــگاه کن

نـــگاه کن ...!

 پرندگان زمستانی چگونه در دل من خود را گرم می کنند

و ماه نيمه٫ در طراوت روحم٫ نيمه ديگر خود را میجويد

ببين... چگونـــه تـــو را دوســـت دارم

که آفتاب يخ زده در رگ هايم می خزد

و در حرارت خونم پناهی می جويد